Βρήκε κίνητρο η Εθνική
Δυστυχώς η εθνική ομάδα μπάσκετ έδωσε δικαιώματα έτσι όπως έπαιξε, όχι μόνο με τους Ρώσους, αλλά σε ολόκληρη τη φάση των ομίλων και τώρα ο κόσμος του μπάσκετ έχει παγιδευτεί στη γωνία του ρινγκ και δέχεται επιθέσεις από δίκαιους και άδικους…
Η Ελλάδα εμφανίστηκε στο ματς με τη Ρωσία χωρίς ενέργεια και μαχητικότητα. Προφανώς οι παίκτες μας δεν μπήκαν συγκεντρωμένοι στο ματς, προφανώς δεν ήταν αποφασισμένοι να τα δώσουν όλα. Δεν είναι καινούρια η λογική που θέλει τον σκοπό να αγιάζει τα μέσα, δεν την ανακάλυψαν οι Έλληνες. Θέλαμε, λοιπόν, να καθυστερήσουμε να παίξουμε με τους Ισπανούς και τους Αμερικανούς. Τελικά, όμως, παίζουμε με τους Ισπανούς σε μερικές ώρες διότι οι ...
Γάλλοι -όπως συνήθως- έκαναν γκάφα (και κατάφεραν να βγουν τέταρτοι)…
Επειδή δεν υπάρχει κακό χωρίς καλό, η επίθεση που δέχεται η εθνική ομάδα (και το μπάσκετ) μπορεί ν’ αποτελέσει το ισχυρότερο κίνητρο, για να διορθώσει το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα όποια λάθη του μπορεί και να κρύψει τις αδυναμίες που έχει σε ατομικό επίπεδο, αλλά και σαν σύνολο.
Τι πρέπει να κάνει η εθνική μας:
*Να παίξει άμυνα στα όρια του φάουλ! Να πιέσει στα 4/4 του γηπέδου. Οι Ισπανοί άσοι -μετά τον τραυματισμό του Καλντερόν- δεν είναι τόσο σπουδαίοι και ο εικοσάχρονος Ρούμπιο κάνει μαγικά μόνο αν έχει χώρο.
*Να ξοδέψει τέσσερα φάουλ σε κάθε δεκάλεπτο για να μη δεχτεί αιφνιδιασμούς και λέι απ από τους ψηλούς.
*Να στείλει πέντε παίκτες στο αμυντικό ριμπάουντ, τομέας στο οποίο υστερούμε περισσότερο μετά την κακή επίθεση εναντίον ζώνης.
*Να ξοδέψουμε αμυντικούς πάνω στον Ναβάρο, με πρώτο στόχο να μην πάρει την μπάλα και δεύτερο να υποχρεωθεί να βάλει την μπάλα στο πάτωμα κάθε φορά που την πιάνει, ώστε να ξοδέψει ενέργεια.
*Να τρέξουμε στο ανοικτό γήπεδο κάθε φορά που έχουμε ευκαιρία. Η Ισπανία, όπως όλες οι ομάδες που έχουν σαν όπλο τον αιφνιδιασμό, έχει και κακές επιστροφές.
*Να παίξουμε λογικά στην επίθεση. Να πάει η μπάλα πρώτα μέσα και να βγει μετά στους περιφερειακούς.
*Να πάμε στο επιθετικό ριμπάουντ και να διεκδικήσουμε κάθε μπάλα.
Το ερώτημα είναι αν η εθνική μπορεί ξαφνικά να κάνει όλα αυτά τα πράγματα, ενώ δεν τα έκανε στα προηγούμενα παιχνίδια. Η απάντηση θα δοθεί στο γήπεδο. Εκεί κρίνονται άπαντες. Το βέβαιο είναι πως μετά από όσα έγιναν το βράδυ της Πέμπτης, οι παίκτες της Ελλάδας θα κάνουν τα πάντα με στόχο να τρίψουν το ροζ φύλλο αγώνος στη… μούρη των επικριτών τους…
Πάμε παρακάτω: Πού βοηθάει την προσπάθεια των διεθνών η πίεση να πετύχουν κάτι μεγάλο; Τι θα γίνει, δηλαδή, αν η εθνική ομάδα μπάσκετ αποκλειστεί από τους «16» του Μουντομπάσκετ; Θα πεθάνει κανείς; (χτύπα ξύλο) Εδώ δεν πρόκειται να γίνει απολύτως τίποτα (για το μπάσκετ) αν πάρουμε το χρυσό! Μήπως αν η Ελλάδα πάρει την πρώτη θέση στο παγκόσμιο θα υπάρξουν περισσότερες από δύο –κανονικές – ομάδες στην Α1; Κάποια στιγμή δεν θα έρθει η παρακμή για αυτή την εθνική; Επίσης τότε που έκανε τις επιτυχίες είχε βάλει κανείς το μαχαίρι στον λαιμό των παικτών; Πόσοι περίμεναν το χρυσό του 2005 και τη νίκη επί των αμερικάνων το 2006; Μήπως τελικά οι θρίαμβοι ήρθαν επειδή οι πάντες είχαν αφήσει την ομάδα απλά να παίξει μπάσκετ;
Και μερικές (ρομαντικές) σκέψεις με αφορμή την φιλολογία που αναπτύχθηκε γύρω από το ματς Ελλάδα – Ρωσία. Παλιά –πολύ παλιά –στα χρόνια της αθωότητας, ένα παιχνίδι ανάμεσα στους ίδιους αντιπάλους έβγαλε εννέα εκατομμύρια Ελληνες στους δρόμους. Ο λόγος; Τους άρεσε αυτή η ομάδα! Την άλλη μέρα χιλιάδες παιδιά άρχισαν να παίζουν μπάσκετ. Ο λόγος; Τους άρεσε αυτό το παιχνίδι. Και η εθνική ομάδα δεν είναι σύλλογος. Αντιπροσωπεύει μια χώρα και τον λαό της.
Στον πόλεμο η υποχώρηση είναι τακτική που μπορεί να οδηγήσει τον εχθρό σε παγίδα και τον στρατό σου στην τελική νίκη. Είναι, όμως, πόλεμος ο αθλητισμός; Τι είπε, δηλαδή, ο πατέρας στο παιδί του που έβλεπε τον αγώνα Ελλάδα – Ρωσία; «Μη στενοχωριέσαι! Καλύτερα να χάσουμε. Μας συμφέρει περισσότερο να βγούμε τρίτοι, παρά δεύτεροι…». Κι άντε να του εξηγήσει πως ο τρίτος είναι καλύτερος από τον δεύτερο. Γι’ αυτόν τον λόγο η Εθνική μας δεν πρέπει να είναι ποτέ αδιάφορη στο παρκέ. Δεν πρέπει να στέλνει τα λάθος μηνύματα στους Ελληνες…
Επίλογος: Στην Ελλάδα του 2010 υπάρχει μόνο ένας κανόνας που τον αποδέχονται όλοι: «Δεν υπάρχουν κανόνες». Ο καθένας κάνει το καλύτερο που μπορεί για τον εαυτό του και αδιαφορεί παντελώς για ότι συμβαίνει δίπλα του. Κι επειδή ο αθλητισμός (και ο πολιτισμός) αποτελεί καθρέπτη της κοινωνίας όσα έγιναν το βράδυ της Πέμπτης στην Αγκυρα ήταν αναμενόμενα. Οι πάντες τα προέβλεπαν και είμαστε στο 50-50 για το αν έπρεπε να κάτσουμε να χάσουμε ή όχι.
Δυστυχώς ζούμε σε μια χώρα όπου η παιδεία αποτελεί εικονική πραγματικότητα και όντας αμόρφωτοι - ακόμη και εκείνοι που έχουν βγάλει πανεπιστήμιο- πορευόμαστε σε μια κοινωνία χωρίς ηθικούς φραγμούς, σε ένα τόπο όπου κανένας πια δεν ξέρει τι είναι καλό και τι κακό, τι είναι σωστό και τι λάθος.
Στο όνομα της επιβίωσης και της επιτυχίας τα πάντα επιτρέπονται. Μερικά παραδείγματα: Η κλοπή (κυρίως του κράτους, η εφορία, δηλαδή, το ίδιο δεν κάνει; Δεν ληστεύει τους πολίτες;). Το λάδωμα (έχετε δει μηχανή να δουλεύει χωρίς το λαδάκι της;)
Το ντόπινγκ (να πάρουμε το χρυσό, να κονομήσουμε και σιγά μην πεθάνουμε από καρκίνο στα 40). Το κάπνισμα (η απαγόρευσή του είναι ρατσισμός). Η παραβίαση του κόκκινου (οι άλλοι δεν το κάνουν γιατί είναι κότες).
Στο επόμενο λεπτό ας σκεφτούμε όλοι αν θέλουμε να ζήσουν τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας σε τέτοια ζούγκλα.
gazzetta.gr
Σχολιάστε το >>>
